pij wino!

Tysiąc członków, dwa tysiące hektarów winnic zlokalizowanych w okolicach Brindisi, Taranto i Lecce, w samym sercu Salento. Pięć milionów butelek (ambicją jest podwojenie produkcji), siedemnaście etykiet oraz dumny projekt rewitalizacji tradycyjnego, apulijskiego systemu uprawy winorośli alberello. „To nasze dziedzictwo, jak stare drzewa oliwne z pobliskich Fasano i Ostuni; musimy je pielęgnować i chronić, bo staniemy się jedynie fotokopią krajobrazu nowoświatowych winnic. To jest nasza droga”: Angelo Maci, enolog i najważniejsza osoba w spółdzielni Due Palme.

Cóż można zatem powiedzieć o winie? Jak mawiał Ceronetti, można mieć nadzieję, że będzie dobre, i tak jest w przypadku win podstawowych (świeżych, owocowych, pełnych wigoru, choć nieco zbyt miękkich), ale może też okazać się znacznie gorsze niż jesteśmy zdolni sobie wyobrazić. I takie niestety są wina z najwyższej półki, powstające z negroamaro i malvasii Selvarossa Riserva i Selvarossa Riserva Speciale, największa duma Angelo. Okrągłe, uszminkowane, przesłodzone, nie mające w sobie życia i tchnienia, umęczone i zduszone, bez śladu indywidualności. W istocie smakują jak argentyńskie malbeki. Dlaczego tak się dzieje?

Odwoływanie się do metafory drogi wskazuje zwykle na dążenie ku czemuś, lecz także poszukiwanie i pokonywanie trudności. W Due Palme mówią o tradycji i wielkich ambicjach, do tego otrzymują co roku podarunek, który pozornie te udręki wynagradza: nagrodę Tre Bicchieri i ambasadora tradycji regionu w świecie.

Jednak czy tradycja to uparte i siłowe dążenie do unifikacji i stworzenia produktu jednolitego i uniwersalnego, pożerającego wszystko, co małe i osobne, wyzwolonego od indywidualności? Może wystarczy zatroszczyć się o to, co płynie pod prąd, znaleźć drogę, która nie przeczy różnorodności lecz z całą siłą ją podkreśla?